Σύμφωνα με την τελευταία ερεύνα της ΕΛΣΤΑΤ, ένας στους τέσσερις έλληνες είναι πλέον άνεργος ενώ αντίστοιχες έρευνες καταγράφουν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού της χώρας να ζει πια κάτω απ' το όριο της φτώχειας. Οι εικόνες με συμπολίτες μας να τρέχουν να πάρουν δωρεάν μια σακούλα πατάτες που μοιράζουν οι αγρότες στο Σύνταγμα, με ηλικιωμένους να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε μέχρι και έντιμους οικογενειάρχες να βάζουν τέλος στην ζωή τους μπροστά στην απελπισία είναι πλέον χωρίς υπερβολή φαινόμενα της καθημερινότητας μιας Ελλάδας που έχει χάσει την ελπίδα, το χρώμα και τον προορισμό της.
Η κοινωνική εξαθλίωση που γίνεται καθημερινά όλο και πιο εμφανής είναι αναμφισβήτητα αποτέλεσμα της εγκληματικής οικονομικής διαχείρισης των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων αλλά κυρίως των πειραματισμών της Ευρώπης τα τρία τελευταία χρόνια για την "σωτηρία" της Ελλάδας.
Είναι γεγονός ότι η Χώρα έχει τεράστια οικονομικά προβλήματα. 'Ομως είτε συμφωνεί κάποιος με την ασκούμενη πολιτική και το σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας (μνημόνιο) είτε διαφωνεί, σίγουρα όλοι συμφωνούμε στο εξής:
Το μεγαλύτερο και πιο άμεσο πρόβλημα αυτή την ώρα είναι η φτώχεια. Η εξαθλίωση που καθημερινά χτυπά τη πόρτα όλο και περισσότερων ελλήνων. Είναι κατά την γνώμη μου το μεγαλύτερο, το πρωτεύον ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει τούτη την ώρα την κυβέρνηση και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. 'Οχι για λόγους λαϊκισμού και ψηφοθηρικής εκμετάλλευσης αλλά για λόγους ουσίας και ανθρωπιάς. Ο ελληνικός λαός μετά από σαράντα χρόνια κοροϊδίας έμαθε ξαφνικά ότι το όνειρο στο οποίο ζούσε ήταν ψεύτικο και δανεικό. Κλήθηκε να κάνει τεράστιες θυσίες προκειμένου να σωθεί η χώρα από την χρεοκοπία και την έξοδο από την ευρωζώνη.
Η πλειοψηφία του λαού μας δέχτηκε όλα τα βάναυσα και σκληρά οικονομικά μέτρα της τελευταίας τριετίας με αξιοθαύμαστη υπομονή και ανοχή. Τώρα, οι έλληνες καλούνται να δεχτούν κι άλλες θυσίες, κι άλλα μέτρα για τον ίδιο σκοπό. Την ίδια ώρα συμπολίτες μας δεν έχουν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, το ενοίκιο, να αγοράσουν τα απαραίτητα, να ζήσουν αξιοπρεπώς. 'Αλλοι έχασαν τα πάντα κι έμειναν στο δρόμο.
Κι αν αυτοί κάποτε αποτελούσαν μια μικρή μειοψηφία που οι περισσότεροι αγνοούσαμε, σήμερα οι εξαθλιωμένοι οικονομικά έλληνες είναι ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού της χώρας, είναι ο γειτονάς μας, ο συγγενής μας, ο διπλανός μας.
Αν εξοντώσουμε με αυτή την πολιτική τον ελληνικό λαό, ποιός θα σηκώσει το βάρος να για βγει η χώρα από την κρίση και να σταθεί αν είναι δυνατό στα πόδια της; Οι λαθρομετανάστες που εδώ παρασιτικά, εξάγοντας κάθε μήνα εκατομμύρια ευρώ συνάλλαγμα στις χώρες τους μεγαλώνοντας έτσι την οικονομική αιμορραγία της Ελλάδας; Ασφαλώς όχι.
Επιβάλλεται λοιπόν να συμφωνήσουμε όλοι στο εξής: Στην άμεση αναγκαιότητα να υπάρξει μία πραγματική κοινωνική πολιτική, μία κοινωνική ασπίδα προστασίας των ασθενέστερων οικονομικά ελλήνων από την επερχόμενη εξαθλίωση της μονόπλευρης πολιτικής του Βερολίνου. Να προστατεύσουμε τους έλληνες από τη φτώχεια. Να κρατήσουμε όρθια την κοινωνία. Να την πείσουμε ότι η σωτηρία της Χώρας δεν περνά μέσα από την βιολογική εξόντωση των πολιτών.
Η κυβέρνηση υποχρεούται να εξαιρέσει από τα νέα μέτρα τις ασθενείς κοινωνικές τάξεις. Υποχρεούται να προστατεύσει πάση θυσία τους οικονονομικά αδύναμους έλληνες και τις οικογένειές τους πριν η ισοπεδωτική πολιτική της Ευρώπης τους οδηγήσει την εξαθλίωση και την πείνα. Αν σκοτώσουμε το λαό, θα σκοτώσουμε την Ελλάδα. Τότε δεν θα υπάρχει πια λόγος να σώσουμε τίποτα.
Ας καταλάβουν επιτέλους ότι ο ήδη φτωχός έλληνας, ο χαμιλόμισθος, ο χαμηλοσυνταξιούχος, ο εργάτης κ.ο.κ., δεν έχουν τίποτε άλλο να προσφέρουν σε αυτή την προσπάθεια. Εξάντλησαν κάθε απόθεμα. Τώρα πια δουλεύουν για να επιβιώσουν. Δεν έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε τίποτε άλλο από αυτούς. Η συνταγή των περασμένων ετών απέτυχε εκ των πραγμάτων οδηγώντας την Χώρα σε μεγαλύτερη ύφεση. Νομοτελειακά, η πειρεταίρω μείωση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών θα επιφέρει με μαθηματική ακρίβεια την ακύρωση της όποιας αποτελεσματικότητας των λαμβανομένων μέτρων.
Οι συμπολίτες μας που υπήρξαν θύματα αυτού του οικονομικού πολέμου είναι χιλιάδες. Οφείλουμε να σταθούμε δίπλα τους με κάθε τρόπο. Ο καθένας μας μπορεί να βοηθήσει έναν συνάνθρωπό του, μια οικογένεια που υποφέρει, να ενισχύσει μια συλλογική προσπάθεια αλληλεγγύης. Επειδή θεωρώ όμως ότι αυτή η προσφορά του καθενός μας πρέπει να γίνει οργανωμένα για να είναι αποτελεσματική έχω καταθέσει ήδη μία πρόταση που αφορά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, η οποία είναι σίγουρα πιο κοντά στον πολίτη και γνωρίζει εκ του σύνεγγυς τα προβλήματα του. Την δημιουργία Τμήματος Κοινωνικής Μέριμνας και Αλληλεγγύης σε κάθε Δήμο, το οποίο σε συνεργασία με την Περιφερειακή Διοίκηση, την τοπική Μητρόπολη της Εκκλησίας και τους επιχειρηματίες της περιοχής θα βοηθήσει συστηματικά και αποτελεσματικά τους άπορους και οικονομικά αδύναμους συμπολίτες μας.
Να προσπαθήσουμε ώστε κανένας συμπολίτης μας, κανένας έλληνας να μην ψάχνει για φαγητό στα σκουπίδια, να μπορεί να μπορεί να αγοράσει τα προς το ζειν, τα σχολικά είδη των παιδιών του, να πληρώσει το ρεύμα του κ.ο.κ.
Είναι μια προσπάθεια απαραίτητη αλλά και εφικτή προκειμένου να μην οδηγηθούν άλλοι έλληνες στην εξαθλίωση, την χρεοκοπία, την απελπισία. Είναι το εθνικό μας χρέος απέναντι στους συμπατριώτες μας, το χριστιανικό μας καθήκον απέναντι στους αδελφούς μας, η κοινωνική μας υποχρέωση απέναντι στους συνανθρώπους μας.
Σχολιάστε :